10 september 2025

Uit mijn kruidenschrift (Georg Ketting)

Dit artikel werd geschreven door de heer Georg Ketting. We zijn hem bijzonder dankbaar voor de toestemming om het hier over te nemen.

Ik heb geen tuin, maar wel een notitieboekje. Oud, met theevlekken, vergeelde bladzijden en een kaft die ruikt naar kelder en kamille. Ik noem het ‘mijn kruidenschriftje’. Niet omdat ik kruiden kweek, maar omdat ze me blijven volgen, als stemmen, als raadgevers, als geur die niet verdwijnt.

Bijvoet staat op pagina vijf. Ze is geen keukenkruid. Ze ligt niet netjes in een potje met een etiket. Ze hangt in de kast, ligt onder het kussen en soms kringelt het op in rook.

Ik weet niet meer precies waar het was. Misschien op een vakantie. Misschien gewoon ergens toen ik nog jong was. Wat ik wel weet: het was warm, stoffig, en mijn voeten deden pijn van het lopen.

Een oude vrouw zat op een bankje. Haar mand lag vol takjes en blaadjes die ritselden alsof ze iets wilden zeggen. Ze keek naar mijn schoenen, knikte, en zonder iets te vragen haalde ze een takje tevoorschijn. Ze stak het in mijn sok. “Bijvoet,” zei ze. “Tegen vermoeidheid. Romeinse soldaten deden dat ook.”

Ze vertelde me ook iets anders, terwijl ze haar vingers over de blaadjes liet glijden:

“Als je niet kunt slapen, maar ook niet durft te dromen — neem een handje bijvoet, een handje kamille, een snufje lavendel. Overgieten met heet water. Niet koken. Drinken bij volle maan.”

Ik vroeg haar waarom bij volle maan. Ze glimlachte. “Omdat bijvoet dan weet wat je nodig hebt. En jij misschien ook.”

Ik geloofde haar meteen. Niet omdat ik wist wie die soldaten waren, of wat de maan ermee te maken had, maar omdat de geur me overtuigde. Bitter, aards, met een hint van dennen — alsof het kruid zelf wist dat het niet hoefde te pleasen om krachtig te zijn.

Ik liep verder. En het voelde alsof er iets met me meeliep. Niet de vrouw. Niet het takje. Maar een soort aanwezigheid. Een kruid dat niet alleen in mijn sok zat, maar ook in mijn gedachten.

Later schreef ik het op in mijn schriftje. Niet als recept. Niet als waarschuwing. Maar als herinnering aan een moment waarop een plant me iets gaf zonder iets terug te vragen.

Bijvoet groeit niet om te behagen. Ze woekert, ze neemt de ruimte en trekt bijen, kevers, motten en vlinders aan alsof ze een vergeten koningin is.

Ze is geen sierplant, maar een grenswachter tussen droom en waken. Tussen genezing en magie. Tussen aarde en adem.

Ik heb haar nooit geplant. Maar ze duikt steeds op in gesprekken die te eerlijk worden. In de geur van een jas die te lang in de kast heeft gehangen. In dromen die blijven hangen, zelfs als ik wakker ben.

Ze is verbonden met Artemis, met Sint-Jan, met sjamanen en dromers. Ze werd geplukt bij zonsopgang, gevlochten tot kransen, geworpen in het vuur. Ze beschermt tegen betovering, ziekte, ongeluk. Ze opent het onderbewuste, versterkt visioenen en reinigt ruimtes.

In mijn schriftje staat:

Bijvoet groeit aan de rand van het pad, maar kijkt je recht aan.

Niet om te plukken, maar om te begrijpen.

Voetnoot uit het schriftje

Artemisia vulgaris, de “gewone” bijvoet, is allesbehalve gewoon.
Ze bevat etherische oliën, bitterstoffen en een vleugje thujon.
Ze ondersteunt spijsvertering, menstruatie, slaap en doorbloeding.
Ze wordt gebruikt in moxa-therapie, in rookbundels, in kruidenkussens.
Ze is sterk allergeen en sterk aanwezig.
Haar naam leeft voort in Tsjernobyl (Zwarte bijvoet), haar kracht in verhalen.
Een kruid dat niet verdwijnt maar verdiept.

Disclaimer

De inhoud van “Mijn kruidenschriftje” is bedoeld als inspiratie en reflectie. Hoewel sommige kruiden historische of traditionele toepassingen hebben, vervangt deze tekst geen medisch advies. Raadpleeg bij gezondheidsvragen altijd een gekwalificeerde arts of fytotherapeut. Gebruik kruiden met aandacht, kennis en respect.

Georg Ketting (augustus 2025)