Je verwacht de paarse dovenetel (Lamium purpureum) wellicht niet meteen in een drukke winkelstraat, maar eerder in akkers, moestuinen en wegbermen. Maar, deze plant gedijt ook op plekken waar je hem misschien niet zou verwachten. Van een verweerde stadsmuur, een straatgoot, een braakliggend perceel, een …
Terwijl ik vanochtend mijn vertrouwde route naar de plaatselijke bakker liep, werd mijn aandacht plotseling getrokken door een overvloed aan minuscule plantjes met witte bloempjes. Ik herkende het onmiddellijk want het is maart, en zoals verwacht heeft dit kleine wonderplantje zijn stempel gedrukt op het …
Na die eerste zonnige dagen, wanneer de zuidelijke lucht zachter aanvoelt en de wereld ontwaakt uit haar winterslaap, explodeert de natuur van opwinding. De witte dovenetel (Lamium album) is één der eersten om ons eraan te herinneren dat de lente er zit aan te komen. En laten we zijn trouwe metgezel niet vergeten, de paarse dovenetel, die samen met hem het podium van het voorjaar betreedt. Maar laten we eerlijk zijn… enkel zeggen dat de witte dovenetel witte bloempjes heeft doet geen recht aan de fenomenale kwaliteiten van deze prachtige plant!
Die roomwitte bloemen verspreiden een onweerstaanbare honinggeur. Ze staan te schitteren in kleine kransjes, gezellig nestelend in de oksels van de ruwe, tegenoverstaande bladeren. En wist je dat deze bloemen een waar feestmaal bieden voor hommels? Alleen zij, met hun lange tongen, kunnen de nectar bereiken die deze bloemen produceren.
Ook het tweede deel van zijn naam is heel toepasselijk, want hij heet niet voor niets ‘dovenetel’. De witte bloemen zijn voor veel mensen een geruststelling: “Die kan ik aanraken zonder geprikt te worden!” Het onderscheidt hem van de brandnetel, waar hij enigszins op lijkt. Meer nog… ze groeien vaak in mekaars buurt. En als je het ongeluk hebt je aan zijn buurman te prikken dan kan je met het zachte blad van de dovenetel over de pijnlijke huid wrijven om de pijn te verzachten.
Mierenbroodje
Mieren staan mede in voor de verspreiding van de zaden
Het zaad heeft een mierenbroodje. Dat is een aanhangsel aan de zaden of vruchten van sommige plantensoorten, dat als voedsel kan dienen voor mieren. Hierdoor verspreiden de mieren de zaden verder van de plant af.
Deze plant is dus als een goochelaar die je zintuigen betovert met haar subtiele charme en verborgen medicinale krachten. Ze komt rechtstreeks uit de familie van de Lipbloemigen (Lamiaceae), een titel die net zo mysterieus klinkt als de geheimen die ze met zich meedraagt.
Dus laat je betoveren door deze betoverende, kruidachtige schoonheid.
Voorkomen
De witte dovenetel is een kruidachtige, bloeiende plant behorend tot de familie Lamiaceae, die oorspronkelijk uit Europa en West-Azië afkomstig is. Het is een meerjarige plant die een hoogte van maximaal 50 cm kan bereiken. De stengels van de witte dovenetel zijn vierkant en hebben tegenoverliggende bladeren, waarbij de bovenkant van de bladeren groen is en de onderkant bleker van kleur.
Deze plant gedijt vaak in weilanden, heggen en langs bermen en wordt soms – geheel ten onrechte – beschouwd als een ongewenst onkruid in tuinen en gazons. Het is een plant die je regelmatig in de natuur ziet, maar ook in de stad is hij vaak te vinden in parken, plantsoenen en langs wegen.
De plant groeit uitgebreid op ruderaal terreinen: langs wegbermen, langs sloten, in parken, op stortplaatsen en afvalterreinen, langs dijken en bosranden. De witte dovenetel groeit op een vochtige, voedselrijke bodem.
Medicinaal
De witte dovenetel wordt al eeuwenlang gebruikt in de traditionele volksgeneeskunde vanwege zijn geneeskrachtige eigenschappen. Hij werd onder andere gebruikt als samentrekkend middel en diureticum. Bovendien werd hij ingezet bij de behandeling van aandoeningen aan de luchtwegen, zoals hoest en verkoudheid. Sommige studies suggereren dat de plant ontstekingsremmende en antibacteriële effecten kan hebben.
In het Latijn heet de plant Lamium album. Letterlijk betekent dit “witte muil” en dit verwijst naar de witte bloem die eruitziet als een opengesperde keel. Hoe bijzonder zit de natuur toch in elkaar als je bedenkt dat onze voorouders deze plant gebruikten bij aandoeningen diep in de keel!
In de traditionele volksgeneeskunde werd de dovenetel gebruikt voor de behandeling van uiteenlopende kwalen, zoals een pijnlijke keel, open wonden en interne ziekten.
Thee van witte dovenetel
Witte dovenetel
Van de witte dovenetel kun je theezetten. Deze thee drink je bij keelklachten zoals keelontsteking, klachten aan stembanden en strottenhoofd. Het is bloedzuiverend, slijm en bacteriën worden afgevoerd. Drink bij klachten ongeveer een liter thee per dag en hou dit maximaal 3 weken vol. Je kunt met de thee je keel ook spoelen en weer uitspugen.
Naast de werking op de keel wordt de plant gebruikt bij huidklachten. Bij droog eczeem kan een crème gemaakt worden van het blad. Deze crème kan ook gesmeerd worden op verharde klieren en gezwellen om de pijn en zwelling te verminderen.
Vrouwenkruid
Maar het kruid wordt vooral geroemd vanwege zijn werking op de vrouwelijke organen. Het helpt verkrampingen in de baarmoeder op te heffen, reinigt de vrouwelijke organen, helpt ontstekingen aan de baarmoeder en eierstokken te verzachten. Daarnaast vermindert dovenetel witte vloed en te sterke vloeiingen, vermindert klachten bij menstruatie en de overgang. Bij al deze klachten is het raadzaam een paar weken dagelijks een paar kopjes witte dovenetelthee te drinken en de vagina te spoelen met sterke, lauwe thee. (Bijvoorbeeld met een dokterspuit.)
Wanneer je zwanger wilt worden is het raadzaam om, voordat je zwanger bent, een paar weken witte dovenetelthee te drinken om de baarmoeder te reinigen en de doorbloeding te verbeteren.
Bij zwangerschap zelf wordt het afgeraden om een kuur met deze thee te gebruiken. Overigens is het raadzaam helemaal geen risico’s te nemen wanneer je je in deze bijzondere situatie bevindt.
Er worden bijna geen onderzoeken gedaan naar medicijngebruik in combinatie met kruiden. In sommige gevallen kan de apotheker hier meer informatie over geven.
De bloemen, stengel en bladeren zijn eetbaar. Snipper ze bijvoorbeeld over een salade, of kook ze mee in soep. De bloemen smaken lichtzoet. Overdrijf de hoeveelheid van het kruid niet, want de smaak kan snel overheersen. Het loof van de dovenetel staat vrijwel de hele groeiperiode door bekend als uitstekende basis voor lekkere, aromatische theemelanges. Met name de jonge bladeren en scheuttoppen zijn vanaf februari, tot aan de hoofdbloei in april, geschikt als salade. Gekookt als groente zijn de bladeren en scheuttoppen relatief mild en heel geschikt als soepgroente. Je kunt ze ook als spinazieachtige groente of als ingrediënt in een ovenschotel bereiden.
Ook doet het blad het goed in voorjaarssalades, waarvan het blad van de paardenbloem het hoofdingrediënt vormt.
Van april tot oktober zijn de bloemen geschikt voor zoete desserts, maar ook samen met de bladeren als decoratief kruid in een hartige kruidenboter en als bekroning van salades. De nieuwe wortels van uitlopende scheuten worden overwegend in de herfst gebruikt in salades of in soepen. Het dovenetelkruid, de kiemen en de fijnen wortels hebben een verfijnd kruidige paddenstoelensmaak.
Bronnen en meer informatie
Dit artikel is gedeeltelijke gebaseerd op een bijdrage van Andrea Bleeker.
Wie dezer dagen een stapje buiten zet, wordt begroet door een spectaculaire vertoning. De recente zachtheid van het weer heeft een overvloed aan paardenbloemen doen opbloeien. Deze bloemen behoeven geen introductie. Wie kent ze niet? Met de eerste warme zonnestralen van maart verschijnen, de bekende …
Laten we beginnen met een vraag: in welke maand bloeit het maarts viooltje? In koor … maart! Maar dat is een beetje kort door de bocht. Het maarts viooltje bloeit namelijk van maart tot in mei. Maarts viooltje (Viola odorata) is een inheemse en overblijvende plant …
Ik denk niet dat het zal gebeuren, maar mochten de planten ooit een wedstrijd organiseren voor de nederigste plant dan moet liggende vetmuur in ieder geval deelnemen. En de kans is groot dat het een medaille in de wacht sleept, als ze al niet op het hoogste schavotje terecht komt. Liggende vetmuur groeit letterlijk ‘laag bij de grond’, doet alles om niet op te vallen, heeft geen hoge stengels, geen bloemen als rozen, verspreidt geen opvallende geur. Liggende vetmuur zal u niet overdonderen door haar schoonheid… Met andere woorden… je ziet het plantje zo over het hoofd of je loopt het letterlijk onder de voet. En het vreemde is… het heeft het nog graag ook.
Het meest lijkt het nog op een toefje mos of een grasje. Je zou het nauwelijks geloven maar toch behoort de plant tot de anjerfamilie (Caryophyllaceae), al lijken de bloemen totaal niet op de anjers die je thuis in je bloementuil hebt zitten. Het wordt vaak aanzien als een ‘onkruid’. Maar als je het aandachtig bekijkt – een plantenloepje kan daarbij goede diensten bijwijzen – dan merk je toch heel kleine wit-groene bloempjes. Het is dus geen mossoort, want mossen hebben geen bloemen.
De plantjes vormen een soort kussentjes tussen o.a. straatstenen, op gevelstenen en stoeptegels. Hier op een huisgevel in de Rolweg te Brugge (foto). De stengels zijn slank, vertakkend en groeien langs de grond of langs de muur. De bladeren zijn klein, naaldachtig en gerangschikt in kransen rond de stengel. De plant produceert kleine, witte of geelgroene bloemen met een diameter van ongeveer 2-3 mm die bloeien van lente tot herfst.
Als je zo klein bent en ‘laag bij de grond’ blijft dan is het inderdaad niet verwonderlijk dat je over het hoofd gezien wordt en dat je vaak letterlijk onder de voet gelopen wordt. Het ziet er zeer fragiel uit maar de liggende vetmuur is een echte tredplant. Meer zelfs… het maakt gebruik van die betreding omdat de kleverige zaadjes aan schoenen, banden of hondenpootjes blijven plakken. Op die manier liften ze mee en kan de plant zich verspreiden.
Naamgeving
Sagina betekent meststof. De planten werden meer als mest dan als voedsel gebruikt. Volgens anderen komt sagina echter van saginare (vetmesten). Mogelijk i.v.m het voeren van vee, bijv. ganzen, die werden gevoerd (vetgemest) met sagina. Procumbens betekent ‘neerliggend‘. De plant werd mogelijk gebruikt voor het voeren van vee. Die werden “vetgemest”. Dit is het meest waarschijnlijk want de stengels van deze soort vetmuur zelf zijn niet dik of vlezig.
Liggende vetmuur (Sagina procumbens) en zeevetmuur (Sagina maritima)
Er is nog een andere eenjarige vetmuur, namelijk zeevetmuur. Ik moet eerlijk toegeven dat het verschil moeilijk te zien is. In de zomer 2023 vond ik de zeevetmuur op de stoep aan de Jeruzalemkapel te Brugge.
Hoewel ze enkele overeenkomsten hebben zijn liggende vetmuur en zeevetmuur twee verschillende soorten. Het belangrijkste verschil is – zoals de naam al laat vermoeden – de habitat waar ze zich best thuis voelen. Liggende vetmuur komt meest voor in vochtige, schaduwrijke plaatsen. Zeevetmuur wordt het meestal aangetroffen in kustgebieden, kwelders en zandgronden. Zoals de naam al doet vermoeden, heeft het een voorkeur voor maritieme omgevingen.
De bladeren van liggende vetmuur zijn klein, smal en puntig, gerangschikt in een dicht, spiraalvormig patroon rond de stengels. Van zeevetmuur zijn de bladeren ook klein maar zonder stekelpuntje. In sommige gevallen kunnen ze breder zijn dan die van de liggende vetmuur.
Bij de liggende vetmuur zijn de kelkblaadjes tijdens de vruchttijd afstaand en witgerant, terwijl die van de zeevetmuur aanliggend zijn en wit en/of paarsgerand.
Er komen trouwens nog een aantal soorten vetmuur voor, o.a. de donkere vetmuur en de uitstaande vetmuur. Op de website van waarnemingen.nl vindt u een goed overzicht met de verschillen. (Zie bronnen)
Naamgeving
Sagina betekent meststof. De planten werden meer als mest dan als voedsel gebruikt. Volgens anderen komt sagina echter van saginare (vetmesten). Mogelijk i.v.m het voeren van vee, bijv. ganzen, die werden gevoerd (vetgemest) met sagina. Procumbens betekent neerliggend. De plant werd mogelijk gebruikt voor het voeren van vee (bijv. ganzen). Die werden “vetgemest”. Dit is het meest waarschijnlijk want de stengels van deze soort vetmuur zijn niet dik of vlezig (vet).
Gebruik
In sommige traditionele geneeswijzen wordt Sagina procumbens gebruikt om verschillende aandoeningen te behandelen, zoals hoesten, diarree en huidaandoeningen. Er is echter beperkt wetenschappelijk onderzoek naar de geneeskrachtige eigenschappen en het wordt niet vaak gebruikt in de moderne geneeskunde.
Het zachte voorjaarsweer van de voorbije dagen geeft letterlijk een boost aan de natuur. In het Prinselijk Begijnhof van Brugge bloeien de narcissen nu volop. De ‘paasbloemen’ doen hun best om met Pasen – en dat is niet meer zolang – op hun ‘paasbest’ te …
In mijn kindertijd – en dat is nu toch al ruim zestig jaar geleden – lag achter ons huis een lapje braakliggende grond waar mijn vrienden en ik talloze uren doorbrachten. Na onze avonturen vond ik mezelf vaak uitgestrekt op de grond, gefascineerd door de …
Momenteel vind je in nagenoeg elk straatje de kleine veldkers (Cardamine hirsuta); hetzij langs een gevelrij, in de straatgoot of in een (wat verwilderd) plantsoentje.
Vandaag had ik wel erg veel geluk, want op een stukje braakliggend land stond een hele vegetatie van de kleine veldkers. De bloempjes stonden helemaal open, dus maakte ik van de gelegenheid gebruik om enkele macro-foto’s te nemen. Een bloemlezing. Klik op de foto’s voor een groter exemplaar
Kleine veldkersKleine veldkersKleine veldkersKleine veldkersKleine veldkers
Langs de steegjes en tussen de gevels van de stad fladdert de zandraket vrolijk rond. Het is zo’n onopvallend wezentje dat je het gemakkelijk over het hoofd ziet als je last hebt van ‘plantenblindheid’, hoe alomtegenwoordig het ook is. Met zijn kleine bladrozet en een …
Laat me je meenemen op een verrassende reis door het rijk van de korstmossen: Zwart-op-wit korst; en een uitstapje in de wereld van de miljoenpoten: het penseeltje (Polyxenus lagurus). In een betoverend spel van kleuren en texturen, vindt dit korstmos meestal zijn thuis op de jonge …
In de stadsjungle vind je momenteel één van de verborgen juwelen van de natuur: de “Kleine veldkers”. Dit kleine stoepplantje staat trots in bloei, tegen oude historische gevelmuren, in plantsoenen, in straatgoten en tussen de kieren van oude muren.
De kleine veldkers, wetenschappelijk bekend als Cardamine hirsuta, volgt de ritmes van de seizoenen als een getalenteerde danser. Als een winterannuel, begint het zijn levenscyclus met de eerste regendruppels van de herfst. Gedurende de winterperiode vormt het plantje een bescheiden rozet, als een kostbare parel verborgen onder de koude grond.
Maar naarmate de winter zijn greep verliest, begint de kleine veldkers zijn ware pracht te tonen. Het rozetje groeit uit tot een kleine pol, en uit deze verjongde basis rijzen de elegante bloemstengels omhoog. Vanaf februari tooit de kleine veldkers zich met fijne, witte kruisbloemetjes, elk slechts enkele millimeters groot, maar desondanks opvallend in hun eenvoud.
Zelfs nadat de zomer zijn laatste adem heeft uitgeblazen, kan de kleine veldkers nog een laatste hulde brengen met een nabloei in de herfst. En soms kunnen de zaden uit het vroege voorjaar een tweede generatie voortbrengen, waardoor de cyclus van het leven zich opnieuw voltrekt in een eindeloze dans van groei en bloei.
Een kenmerkende eigenschap van deze plant zijn de langwerpige vruchten, bekend als ‘hauwen’, die boven de bloemen uitsteken. Wanneer de hauwen rijp zijn onthullen ze hun geheim: met een plotselinge kracht rollen de kleppen van onder naar boven, waardoor de zaden met een sprong van wel een meter worden weggeschoten, als een zaadkogel die zijn weg zoekt naar nieuwe territoria.
De kleine veldkers blijft de stad veroveren met haar krachtige schoonheid en ingenieuze voortplantingsstrategieën.
Hij is nauwe familie van de pinksterbloem, maar blijft in vergelijking ermee wel veel kleiner. Het is een eenjarige plant uit de kruisbloemenfamilie.
In de schaduw van een bos of in verborgen hoeken van een stedelijke begraafplaats, schuilt een mysterieus lid van de Cladoniaceae familie: bruin bekermos (Cladonia grayi). Geduldig wachtend, onthult het zich zelden aan het oog van de waarnemer. Maar wanneer het dat wel doet, is het …
De afgelopen dagen hebben we ons laten betoveren door de vroege bloei van de ‘Vroegeling’. Maar vandaag is het tijd om de schijnwerpers te richten op zijn metgezel, het bescheiden kandelaartje. Dit kleine plantje wordt vaak over het hoofd gezien, maar wie de moeite neemt …
We zijn begin maart en overal verschijnen de jonge scheuten van de brandnetel. Het is nu het moment om die frisse blaadjes te plukken voor een lekkere en gezonde brandnetelthee.
Hoewel het kruid in de top 10 staat van de meest gehate onkruiden, is de brandnetel een interessante plant die lichamelijke klachten kan verminderen. Bij wat voor klachten je gebruik kunt maken van de brandnetel en hoe je hem kunt toepassen, zal ik in dit artikel voor je uit de doeken doen.
Zelf plukken
De beste kwaliteit pluk je zelf! De in het voorjaar geoogste brandnetels bevatten een hogere concentratie aan werkzame stoffen dan die van later in het seizoen. Zoek brandnetels op een plaats waar weinig verkeer langsrijdt. Knip alleen mooie, gave bladeren van de toppen af. Hoewel het gebruik van handschoenen wordt aangeraden, is het ook mogelijk om brandnetels met blote handen van de plant te halen. De naalden op de stengels groeien namelijk schuin omhoog. Wanneer je je hand op de stengel zet en deze omhoog beweegt, prik je jezelf niet.
Brandnetelthee
Jonge brandnetelscheutjes naast de bloem van het Groot hoefblad dat ook nu bloeit.
Brandnetelthee, afkomstig van de bladeren van de brandnetelplant, staat bekend om zijn helende eigenschappen die al eeuwenlang worden gewaardeerd. In dit artikel verkennen we de essentie van brandnetelthee, inclusief de voordelen voor de gezondheid en de voedingsstoffen die het bevat.
Deze thee wordt vaak gebruikt als een natuurlijke remedie tegen allergieën, huidproblemen en spijsverteringsproblemen. De overvloed aan antioxidanten en ontstekingsremmende stoffen in de brandnetelthee helpt het lichaam te ontgiften en te beschermen tegen schadelijke invloeden van buitenaf.
Bovendien is brandnetelthee rijk aan belangrijke vitamines en mineralen zoals ijzer, calcium, magnesium en vitamine C, die essentieel zijn voor een gezond lichaam en een sterk immuunsysteem.
Stel je voor: een betoverende kruidenthee, vol van karakter en overladen met eeuwenoude geheimen van welzijn. Deze thee, met zijn subtiele, licht bittere smaak, wordt niet alleen gedronken voor de zintuiglijke ervaring, maar ook voor de gezondheidsvoordelen die het met zich meebrengt.
Brandnetel, al eeuwenlang gebruikt in de wereld van traditionele geneeskunde, wordt al generaties lang gewaardeerd vanwege zijn ontstekingsremmende en diuretische eigenschappen. Een ware kampioen in de strijd tegen allergieën, artritis en urineweginfecties, heeft dit kruid zijn plaats verdiend in het pantheon van natuurlijke geneesmiddelen.
Het bereiden van de thee is zeer gemakkelijk: de gedroogde bladeren van de brandnetelplant worden zorgvuldig ondergedompeld in heet water, waar ze hun essentie vrijgeven, verzacht door de warmte van het moment. Deze thee, een veelzijdige metgezel, kan worden genoten zowel warm als koud, en vindt vaak zijn perfecte balans met een vleugje zoetheid. Een lepeltje honing erbij is zalig, als je er niet té veel bij voegt.
Maar het ware wonder schuilt in voedingsstoffen die deze thee met zich meebrengt. Vitamine A, C en K, vergezeld van de robuuste aanwezigheid van ijzer en calcium. Een natuurlijk supplement voor het immuunsysteem, een toverdrank voor de algehele gezondheid. Het is geen wonder dat brandnetelthee een baken van bewondering is in de wereld van welzijn en gezondheid.
Drink één tot drie keer per dag een kopje brandnetelthee. Gebruik per kopje een ruime theelepel gedroogd, verkruimeld blad of een paar verse bladeren. Laat het 10 minuten afgedekt trekken, zeef het en drink het op.
Brandharen
De verse topjes van de brandnetel
In Nederland en België groeien in het wild twee soorten brandnetels: de grote en de kleine variant. Het belangrijkste verschil tussen deze twee is vrij voor de hand liggend: de grote brandnetel kan wel anderhalve meter hoog worden, terwijl de kleine variant meestal niet hoger wordt dan 50 centimeter. Daarnaast zijn er nog enkele subtiele verschillen, zoals in de bloeiwijze en de dikte van het blad. Beide soorten zijn echter bruikbaar.
Op zowel de bladeren als de stengels van brandnetels zitten kleine brandhaartjes met weerhaakjes. Vooral in het voorjaar zijn deze talrijker en venijniger dan later in het seizoen. Wanneer je per ongeluk in contact komt met een brandnetel, breken de puntjes van deze haartjes af en wordt er mierenzuur in de huid geïnjecteerd. Dit kan leiden tot kleine blaasjes op de huid die behoorlijk kunnen jeuken. Gelukkig kun je deze jeuk verlichten door de huid in te wrijven met gekneusd weegbreeblad, kleefkruid, hondsdraf, dovenetel of het blad van de zuring. Vaak groeien deze kruiden in de buurt van brandnetels.
Gedroogde en gekookte brandnetels bevatten geen mierenzuur meer, en door het koken verdwijnen de scherpe brandhaartjes.
Reinigend
Brandnetels bevorderen de spijsvertering, waardoor het lichaam beter in staat is om voedingsstoffen op te nemen. Tegelijkertijd stimuleren ze de verwijdering van afvalstoffen uit het lichaam via de urinewegen en de darmen. Hierdoor kunnen lichamelijke klachten die worden veroorzaakt door een teveel aan afvalstoffen, zoals huiduitslag of stijve gewrichten, verminderen.
Gebruikers zullen mogelijk opmerken dat hun urine en ontlasting van kleur of samenstelling veranderen. Dit is een duidelijk teken dat afvalstoffen worden uitgescheiden uit het lichaam.
Opbouwend
Stel je voor: een kruid dat als een waar elixer het bloed verrijkt met kostbare mineralen, die de botten versterkt, de spieren verkwikt, de pezen versterkt en de huid doet stralen. Alsof dat nog niet genoeg is, omarmt het kruid ook nog de nagels en het haar, waardoor ze versterkt en veerkrachtig worden als nooit tevoren.
Voor degenen die worstelen met aandoeningen zoals botontkalking, artrose en andere tekenen van lichamelijke achteruitgang, biedt dit kruid een wonderbaarlijke uitkomst. Het is als een balsem voor het lichaam, een terugkeer naar vitaliteit en kracht. Het advies is dan ook duidelijk: laat de brandnetel haar magische werk doen en omarm de helende krachten van de natuur.
Gebruik
De jonge scheutjes van de brandnetel kun je nu plukken
Omdat brandnetel afvalstoffen uit de cellen van ons lichaam verwijdert, is het belangrijk dat deze afvalstoffen ook goed worden afgevoerd. Om een kuur te volgen met brandnetel is het daarom nodig dat onze urinewegen en ons spijsverteringskanaal in goede conditie zijn.
Het is ook essentieel om voldoende water te drinken om het vochtgehalte in ons lichaam op peil te houden. Een algemeen advies is om de brandnetel drie weken te gebruiken en daarna een pauze in te lassen.
Mogelijke bijwerkingen
Mogelijk kunnen er tijdelijk reacties volgen op het gebruik van de brandnetel. Deze reacties zijn een teken dat het lichaam aan het reinigen is. Halveer de inname van de brandnetelthee als de reacties vervelend voor je zijn. – Hou er rekening mee dat je vaker het toilet zult moeten bezoeken. – Gewrichten kunnen gaan tintelen of jeuken – Zweten of huiduitslag – Toename van witte vloed – Hoofdpijn – Verkoudheid – Beslagen tong
Niet gebruiken bij…
De brandnetel is een krachtig kruid en een kuur is voor kinderen niet geschikt. In dat geval kun je beter kiezen voor een milder kruid zoals viooltje, madeliefje of kamille.
– Gevoelige darmen, de ziekte van Crohn en reumatische ontstekingen kunnen mogelijk verergerd worden door het gebruik van brandnetel en een kuur wordt daarom afgeraden bij deze patiënten.
– Niet gebruiken bij koorts. Het lichaam is dan aan het opruimen en moet door de brandnetel niet extra worden gestimuleerd.
– De brandnetel is een goede bron van vitaminen en mineralen bij zwangerschap en borstvoeding, maar het gebruik moet niet overdreven worden. Vraag eventueel een persoonlijk advies aan een deskundige.
– Wanneer je medicijnen gebruikt, bestaat de kans op interactie tussen bepaalde medicijnen en de brandnetel. De apotheker kan je hier meer informatie over geven.
Brandnetelsoep
In bijgaand filmpje van Andrea Bleeker kan je leren hoe je brandnetelsoep maakt.